Stel je een tijd voor zonder supermarkten of elektrische keukenmachines. Wie brood op tafel wilde, had graan nodig. Graan was dan ook erg belangrijk: het kon goed bewaard en vervoerd worden, en de korrels vormden een belangrijke basis voor de voeding van mens en dier. Maar voor je er brood of ander voedsel van kon maken, moest het eerst gemalen worden. En daarvoor trok men naar de molen.

De Pedemolen speelt daarin al eeuwenlang een rol. De oudste vermelding gaat terug tot de middeleeuwen. De molen was vroeger een zogenaamde banmolen: boeren uit de omgeving waren verplicht om hier hun graan te laten malen en daarvoor een vergoeding te betalen. Zelf kiezen waar ze naartoe gingen, was er dus niet zomaar bij.

Binnen zorgden zware maalstenen voor het werk. Het waterrad bracht ze in beweging en maakte van graankorrels meel. Een molen kon heel wat werk verzetten: één steenkoppel kon per uur ongeveer 250 tot 300 kg graan malen, genoeg om honderden mensen van voedsel te helpen voorzien.

Doorheen de tijd veranderde de manier waarop de molen werd aangedreven. Naast de kracht van het water werd er een tijdlang gebruikgemaakt van een stoommachine. Later deed ook de elektrische motor zijn intrede. Maar uiteindelijk verdween het malen als economische activiteit. Rond het midden van de jaren 1960 viel het werk in de Pedemolen stil.

De laatste molenaar was Jozef Zeghers. Na zijn periode als molenaar kwamen de molen en het molendomein in handen van de gemeente, die de site grondig liet restaureren.